نبرد با روزگار
خانه ی امید مرا چرخ فلک خراب کرد با همه صبر و حوصله در این عمل شتاب کرد
سرا و خانه ی دلم بی در و دروازه نبود خرابی و ظلم فلک ز روی اندازه نبود
خانه ی ویرانه ی دل مرمتش ساده نبود رنج و ستم کشیدنم حدیث و افسانه نبود
از ره بیداد فلک ز بیخ و بن خراب شد زین همه بیداد و ستم دلم ز غم کباب شد
شکست دلم به سنگدلی سنگ جفای روزگار آنچه که شد نصیب من بود به دور از انتظار
فلک دلم زغم شکست و شرمی از خدا نکرد دلم شکست بی گناه از این سبب صدا نکرد
به درگه خدا بود دعای صبح و شام من بار دگر به لطف او جهان شود به کام من
اگر که نور ایزدی چراغ راه من شود سفیدتر از سپیده دم شام سیاه من شود
لطف خدا اگر دمی شامل حال من شود به لحظه ای زدل برون رنج و ملال من شود
بار دگر بسازم این خانه ی ویران شده را نفس دهم به لطف حق پیکر بی جان شده را
به نور عشق بسازم این دل زغم شکسته را باز به حرکت آورم ناو به گل نشسته را
بار دگر بسازمش اگر فلک امان دهد توکلم به او بود انکه به مرده جان دهد
بنا کنم بسازمش به رحمت و کرامتش به میل و جان و دل خرم تمام رنج و زحمتش
آب ز سر گذشته را بیم ز موج و باد نیست فلک زمن حذر نما تحملم زیاد نیست
فلک مباش شادمان از اینکه ناتوان شدم از این بترس که من زغم عبوس و بد زبان شدم
نزن ز روی سنگدلی آتش غم به جان من دگر نمانده طاقتم حذر کن از زبان من
بترس و شادمان نباش ز درد بی نوائیم حذر کن از زبان من که من هنوز عطائیم
"سراینده :دایی عزیزم فخرالدین عطایی ؛ که پس از ازدست دادن فرزند و داماد عزیزش که هر دو در عنفوان جوانی و ناباورانه دار فانی را وداع گفتند یکی دیگر از فرزندان خود "فاطمه "- مادر سه فرزند خردسال - را نیز در بهار جوانی و ناباورانه از دست داد"
"روحشان شاد"
گفتم سخن از عشق نگویم که هنر نیست زین قصه به جز سوز دل و خون جگر نیست
گفتم که ره عقل و خرد پیشه نمایم از این سخن فتنه گر ، اندیشه نمایم
گفتم که کنم توبه و صد نقشه کشیدم دیدم که نشد زحمت بیهوده کشیدم
گفتم نفس عشق بگیرم نفسم رفت کردم هوسی مشکل و از سر هوسم رفت
گفتم دگر از عاشقی و عشق نگویم افسوس نشد ،آه برآمد ز گلویم
لب بستم و یک شب سخن از عشق نگفتم کوهی به دلم از غم و تا صبح نخفتم
گفتم پدر عشق بسوزد ،پدرم سوخت یک شب سخن از عشق نگفتم جگرم سوخت
آخر سخن عشق مقدس و شریف است داروی دل عاشق و بسیار ظریف است
جز عشق هوا و هوسی در دل من نیست عیب از دل و هم دیده بود،مشکل من نیست
یک جمله بجز عشق نباشد سخن من زین جمله شیرین، شده شیرین سخن من
کردم چه بسا توبه ولی توبه شکستم دیوانه شده دل و عنان رفته ز دستم
از عشق عطایی نزند حرف ، محال است آثار جنون است نه از عقل و کمال است
سروده فخرالدین عطایی (2/4/1387)
داغ عزیز رفته ام، برده زدل قرار من گواه ماجرا بود دیده اشک بار من
آتش غم به روی دل می گذر د روز و شبم گریه شده زحد فزون خنده پریده از لبم
خنده پریده از لب و رفته توان و طاقتم قلم برای شرح آن نمی کند اطاعتم
روز و شبم یکی شده خواب پریده از سرم غم شده ابر تیره و سایه فکنده بر سرم
چشم زدم فقط به هم رفت عزیز من زدست سنگ جفا به راحتی کاسه صبر من شکست
باد سیاه غم وزید رو ز و شبم سیاه شد چشم زدم فقط به هم زندگیم تباه شد
حمله نمود از جفا باد خزان به باغ من شرم حیا نکرد و رفت خنده کنان به داغ من
غم شده همنشین دل دمی به در نمی شود آتش دل شده ولی کسی خبر نمی شود
یاد عزیز رفته ام آتش محفلم شده دیدن جای خالیش نیشتر دلم شده
خوردن خون دل شده گذشت روزگار من جواب غم نمی دهد دیده اشک بار من
عیش و نشاط و خواب خوش از سر من بدر شده داغ و فراق بهر من مشکل و درد سر شده
داغ و فراق دخترم مرا رها نمی کند زخم جفا به روی دل گریه دوا نمی کند
ناله صبح و شام من اینهمه آه و زاریم هر چه کنم نمی شود مانع بی قراریم
زین همه بی قراری و ناله صبح و شام من عیش و نشاط زندگی تلخ شده به کام من
خسته و ناتوان شدم ز روزگار و بازیش دلم دگر نمی خورد فریب حقه بازیش
ز روزگار بی وفا امید عیش و نوش نیست بستن دل به بی وفا نشان عقل و هوش نیست
عطایی از غم جهان ضعیف و ناتوان شده عقل پریده از سرش ذاکر و نوحه خوان شده
سراینده : فخرالدین عطایی
باد خزان حمله كرد بر چمن و باغ من بار دگر تازه شد از ستمش داغ من
بر چمن و باغ من باد خزان حمله كرد چيد زشاخه گلي ،رفت و به من خنده كرد
از ستم روزگار رفت عزيزم زدست داغ دلم تازه شد كاسه صبرم شكست
رفت عزيزم ز دست شد دلم از غم كباب خانه اميد من بار دگر شد خراب
سوختم و ساختم خانه ويرانه را شاد نمودم دل خويش و بيگانه را
خانه اميد من زحمت بسيا ر داشت بهر من ناتوان رنج و غم و كار داشت
ناله اگر مي كنم اين دل من سنگ نيست ناله من ناله مرغ شباهنگ نيست
ناله اگر مي كنم در غم او چاره نيست غم شده مهمان من يكدم و يكباره نيست
طاق شده طاقتم گريه شده كار من گريه شده داروي اين دل بيمار من
اين همه اندوه و غم بر دل من ساده نيست داغ جوان روي دل قصه و افسانه نيست
نيست زعقل و خرد اين همه فرياد من مظهر مهر و وفا كي رود ا ز ياد من
اين همه اشعار من حاصل خون دل است آتش غم بر جگر، دم نزدن مشكل است
بهر عطايي بجز صبر و دعا راه نيست آنكه نصيحت كند از دلش آگاه نيست
سروده ای از فخرالدین عطایی در غم جانسوز درگذشت فرزندش"فاطمه"مادر ۳ کودک خردسال که همچون برادرش "منصور" در عنفوان جوانی،ناباورانه ،جان به جان آفرین تسلیم کرد.
"دل شکنجه می شود،قلم فریاد می کشد"
............................................................................................................
اي فلك بار دگر با من نفير غم زدي محفل عيش مرا اي سنگدل بر هم زدي
دست بردار از سرم پايت بكش از خانه ام طاق گشته طاقت و پر غم شده پيمانه ام
دست بردار و برو از پيش من جاي دگر گور خود گم كن،مكن بر پا تو بلواي دگر
گور خود گم كن برو ديگر نبينم روي تو چون بود ويرانگري و فتنه جويي خوي تو
اندكي شرم و حيا كن اينقدر بلوا مكن هر چه داري در توان حالا بكن فردا مكن
خوي تو ظلم و ستم و مروت در تو نيست هست يقينم بيش از اين قدرت و قوت در تو نيست
من نمي دانم از اين بلوا گري سود توچيست خود بگو زين ماجراها اصل و مقصود تو چيست
آنچه اندر كوفه شد اعمال ننگين تو بود كربلا گر لاله گون شد از ره كين تو بود
بر علي(ع)و آل او شد آنهمه ظلم و ستم كربلا ماتم سرا و كوفه شد كانو غم
بر عزيزان حسين(ع)جور و جفايت كم نبود سنگ خارا خاك دشت از ظلم تو بي غم نبود
بر حسين(ع)در كربلا آن ظلمها آسان نبود گر مروت كيميا شد ظ لم تو پنهان نبود
آنچه شد در كربلا شرح و بيانش ساده نيست آتشي شد روي دلها قصه و افسانه نيست
گر كلامم آتشين است آتش است روي دلم چون غريق قهر دريا نيست اميد از ساحلم
يك زمان با خود گهي با چرخ دعوا مي كنم قلب آتش خورده را زين ره مداوا مي كنم
لحظه اي با خود بجنگم لحظه اي با روزگار تا دلم گيرد از ره صبر و آرام و قرار
در غم جانسوز فرزند شد اسير غم دلم مي زنم زين در به آن در بهر رفع مشكلم
خانه و كاشانه ام زندان و من آواره ام در بدر هر سو دوان دنبال راه چاره ام
غم به دل دارد عطايي،ميزند حرف دلش دست و پايي مي زند شايد شود كم مشكلش
(سروده فخرالدین عطایی در غم جانسوز از دست دادن فرزندش فاطمه)
علم و حجاب ،برکت خون شهیدان
بدان خواهر چون گل ، عزیز و تاج سرم همیشه پیش تو هستم چو غایب از نظرم
نشان حرمت خونم فقط حجاب تو است مبر زیاد تو آن را که این صواب تو است
مبر زیاد تو خونی که برکت وطن است منه تو پای به آن گل که زینت چمن است
هوای نفس به در کن زسر عزیز دلم به چشم آدم ناپاک و کج مکن خجلم
سلامت دو جهان بسته بر سلامت توست میان دانش و تقوا ره سعادت توست
بنای علم چو خواهی اول ز قرا ن است هنر و علم خود آثار دین و ایمان است
ره سعادت و عزت قلم و دفتر توست برای حفظ وجودت حجاب سنگر توست
مبر حجاب خود از یاد و ز آن نشو غافل مشو مرید شیاطین مرو ره باطل
کمال و دانش تو خواهر افتخار من است حجاب و دانش و دین تو انتظار من است
به فضل و دانش و تقوا مثال فاطمه باش مثال زینب کبری به روز حادثه باش
میان جنگل و بیشه به هوش باش و زرنگ بپوش چهره ی خود از شغال و گرگ و پلنگ
به پاس خدمت خونم مشو زخود غافل مخور فریب اجانب و مردم جاهل
برای زن صفتی بهتر از نجابت نیست مقام و ارزش زن با طلا و زینت نیست
مقام و ارزش زن هست به علم و سیرت او نه با طلا و جواهر و نه به صورت او
نشان راه بزرگی بود به علم و کمال میسر است از ین ره مقام و جاه و جلال
هر آنکه علم ندارد و عاری از هنر است همیشه حرکت او بی ثمر و پر ضرر است
هر آنچه گفت عطائی زلطف یزدان است نصیحت است و حرف دل شهیدان است
سراینده: روستای استاد؛ فخرالدین عطائی
رشوه گیری
رشوه گیری سهل و آسان است نپرس جاده آسفالت و اتوبان است نپرس
احتکار و رشوه فن اختلاس می رود بالا به پارو اسکناس
اختلاس و رشوه نوعی سرقت است واقعا در جامعه یک بدعت است
محتسب یا گزمه در بازار نیست راه اتوبان مانعی در کار نیست
یک گروه آسوده خاطر بی خیال یک زمان با توبره گاهی با جوال
هر چه می خواهند چپاول می کنند وقت مشکل کیسه را شل می کنند
ظلم واضح و فراوان می کنند صحبت از اسلام و ا یمان می کنند
پول آنها از هنر یا کار نیست رنج و زحمت مشکلی در کار نیست
در حقیقت خون مردم خوردن است چون مرض داروی آن هم مردن است
می خورند خون تا نفس دارند به جان خون نگو راحت بگو آب روان
حق مردم را چپاول می کنند این عمل راحت و با رول می کنند
کار خود راحت و آسان کرده اند جاده تنگش اتوبان کرده اند
گرچه امری ناپسند و نابجاست کس نمی پرسد که این پول از کجاست
این فقط حرف دل همسایه است از کجا این پول و این سرمایه است
این همه پول از کجا آورده است گنج دیده یا که باد آ ورده است
راست گویم این همان سرقت بود هر چه هست خون دل ملت بود
ای عطایی گفتی و دیگر مگو بشنو و باور نکن این های و هوی
لب فروبند و بکن صرف نظر باقی اش بگذار تا وقت دگر
سراینده: روستای استاد؛ فخرالدین عطائی ۱۴/۹/۱۳۸۵
عشق پیری
عشق پیری گر بجنبد شاعری گل می کند آدم با هوش را پر حرف و هم خل می کند
پیر اگر عاشق شود چون طفل نادان می شود عقل او ضایع و گفتارش فراوان می شود
بی خبر از حال خود فکر جوانی می کند گاه و بی گاه ادعای قهرمانی می کند
همچو شخص تشنه لب دلخوش زدیدار سراب پنبه دانه خوردن و همچون شتر هنگام خواب
پیری و دلدادگی رسوایی و خون دل است پند دوست و طعنه دشمن بر او بی حاصل است
عشق پیری حاصل آن نیست غیر درد و رنج فی المثل کوبیدن پتک است بر فولاد سرد
پای لرزان عقل ضایع با سر و موی کچل گه به گه آواز خوانی چون خروس بی محل
می نماید صحبت پرت و پلا از حد فزون بی جهت بی محتوا بی وقفه تا حد جنون
یک زمانه مرثیه گو گاهی غزل خوان می شود لحظه ای خوشحال و خندان گاه گریان می شود
پیری و عاشق شدن اتش به جان افتادن است دارو و درمان آن هم عاقبت جان دادن است
دل سپردن ساده اما دل بریدن ساده نیست سوختن در عشق دلبر قصه و افسانه نیست
عشق پیری باعث رسوایی و بدبختی است باعث رنج و عذاب و مشکلات و سختی است
راست گویم عاشقی امید و نور دل بود گر نباشد برکت عشق زندگی مشکل است
جمله ای زیبا بود دلکش و افسونگر است بگذرم از پیر و برنا لطف حی داور است
شعر می گوید عطائی عاشق و دلبسته است شعر خوب و پنبه دانه زین گروه و دسته است
سراینده : روستای استاد- فخرالدین عطائی 6/9/1385
شدم عاشق و تبه شد همه عمر و روزگارم همه شب به یاد مجنون و به فکر شهریارم
همه شب به کنج خانه نگهم به در نشستم چه بسا که شب سحر شد در خانه را نبستم
در خانه را نبستم به امید روی ماهت زجهان و جان گذشتم به امید یک نگاهت
شده آتش دل من نگه شرر فشانت به خدا که ترس دارم رسد آتشم به جانت
همه روز در خیال و همه شب در آرزویت گهی از جمال گفتم و گهی زخلق و خویت
به امید دیدن تو به خدا شبی نخفتم چه بسا به یاد رویت غزل و ترانه گفتم
غزل و ترانه از عشق تو بیشما ر گفتم گهی از خزان و گاهی زگل و بهار گفتم
سخن و ترانه هایم به دلت اثر ندارد به دلم زدی تو آتش و کسی خبر ندارد
شده ام اسیر دامت تو به من نظر نداری زدل اسیر دامت به خدا خبر نداری
دمی از سر محبت تو به من نظر نکردی زفغان و آه و سوز دل من حذر نکردی
همه شب طلب نمایم زخدا سلامت تو که غلام حلقه در گوش و شوم به خدمت تو
شده خون دل عطایی و بود همین دعایش به دلت اثر نماید غزل و ترانه هایش
سراینده :فخرالدین عطائی 19/8/85
می کشد ای صنم مرا خنده دلربای تو
می کشد ای صنم مرا خنده دلربای تو می روی و نگاه من می دود از قفای تو
می روی از برم نگه به پشت سر نمی کنی به این گدای کوی خود چرا نظر نمی کنی
دلم شده اسیر عشق فقط به یک نگاه تو دو صد بهانه می کند تا کشدم به راه تو
بیا به من عیان نما چهره همچو ماه خود به خاطر خدا نک زمن نهان نگاه خود
لحظه به لحظه روز و شب می کشم انتظار تو کرده مرا اسیر خود آن ادب و وقار تو
شده اسیر دام تو این دل بی قرار من ترحمی نما به من ستم مکن نگار من
میان سینه می تپد دلم د ر آرزوی تو به سادگی و بی هدف می کشدم به سوی تو
حسرت دیدن رخت چه سان زدل برون کنم دل زتو بر گرفته و بر چه گلی نظر کنم
یاد تو از خیال من دمی به در نمی شود جای گرفته در دلم جای دگر نمی شود
بخاطر رضای حق بیا به من ستم مکن به اخم و تخم چهره ات مرا اسیر غم مکن
بیا زمن نهان مکن نگاه همچو ماه خود کرم کن و نظر نما دمی به خاک راه خود
بدان اگر که جان دهد عطائی از جفای تو به آخرین دم و نفس کند دعا برای تو
سراینده : روستای استاد- فخرالدین عطائ 16/12/1384
اگر نبود امیدی چرا کلاغ
به روی چنار خشک،هنوز
به یاد بود بهاری که حتی یک جوانه نزد
برای کودک خود آشیانه می سازد ...
یادمان باشد...
يادمان باشد از امروز جفايي نكنيم
گر كه در خويش شكستيم صدايي نكنيم
خود بتازيم به هر درد كه از دوست رسد
بهر بهبود ولي فكر دوايي نكنيم
جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم
شكوه از غير خطا هست،خطايي نكنيم
ياور خويش بدانيم خداياران را
جز به ياران خدا دوست وفايي نكنيم
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
طلب عشق ز هر بي سر و پايي نكنيم
گر كه دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم
تا بهاران نرسيده ست هوايي نكنيم
گله هرگز نبود شيوه ي دلسوختگان
با غم خويش بسازيم و شفايي نكنيم
يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم
وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نكنيم
پر پروانه شكستن هنر انسان نيست
گر شكستيم ز غفلت من و مايي نكنيم
و به هنگام نيايش سر سجاده ي عشق
جز براي دل محبوب دعايي نكنيم
مهرباني صفت بارز عشاق خداست
يادمان باشد از اين كار ابايي نكنيم
ایستاده ابر و باد و مه و خورشید و فلک از کار
زیر این برف شبانگاهی
بدتر از کژدم
می گزد سرمای دی ماهی
کرده موج برکه در یخ برف
دست وپای خویشتن را گم
زیر صد فرسنگ اما
در عبور است از زمستان
دانه گندم...
بخشی از یکی از دست نوشته های دوست و همشهریمان زنده یاد " هادی مرادی" که در بهاری ترین ایام عمر به جمع دوستان سفر کرده پیوست . یادش بخیر و روحش شاد
در زندگی هر کس لحظات زیبایی هست که تا آن دور دست افق ٬ خاطره اش نام نهاده اند و به آن می بالند.
نمی دانم چرا اما تمام خاطرات من چونان قله هایی سر به فلک کشیده و دست نیافتنی هستند که نتوانسته ام آنها را فتح کنم و یا حتی در اندیشه دست یازیدن به آنها باشم و بزرگترین آنها عشق٬ گاهی چنان مرا مغلوب می کند که آستین چرک پیراهنم هم ٬ مبهوت از اینهمه میهمان ناخوانده خیس٬ دست سردم را محکم در آغوش می فشرد . نه ٬ چگونه می توانم آرام بگیرم.
آسمان کبود و هوا بارانیست. پس لاجرم گونه ام را به باران بی مجال اشک می سپارم و تا آخر دنیا می گریم.
می گریم و می دانم پشت این غروب تلخ و جنون آسای نبودن ٬ او خواهد بود و چون اولین ستاره شب بر تارک هر آنچه که نیست خواهد درخشید.
اری شاید وقتی دیگر ٬ زمانی دور ٬ همین فردا این دفتر تنها بازمانده شبی زیبا باشد....
دشتها آلوده ست
در لجنزار گل لاله نخواهد روئيد
در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟
فكر نان بايد كرد
و هوايي كه در آن
نفسي تازه كنيم
گل گندم خوب است گل خوبي زيباست
اي دريغا كه همه مزرعه دلها را
علف كين پوشانده ست
****
هيچكس فكر نكرد
كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
كه چرا سيمان نيست
و كسي فكر نكرد
كه چرا ايمان نيست
و زماني شده است
كه به غير از انسان
هيچ چيز ارزان نيست