باد خزان

      باد  خزان  حمله كرد بر  چمن  و  باغ  من              بار  دگر  تازه  شد  از  ستمش  داغ  من

      بر   چمن  و  باغ  من  باد خزان حمله كرد              چيد زشاخه گلي ،رفت و به من خنده كرد

      از  ستم  روزگار   رفت   عزيزم   زدست             داغ  دلم  تازه  شد  كاسه  صبرم شكست

     رفت  عزيزم   ز دست  شد دلم از غم كباب              خانه  اميد  من   بار   دگر  شد   خراب

      سوختم    و    ساختم    خانه    ويرانه   را               شاد  نمودم  دل  خويش  و   بيگانه  را

     خانه     اميد   من  زحمت   بسيا ر  داشت                بهر من  ناتوان  رنج و غم و كار داشت

     ناله اگر مي كنم  اين دل  من  سنگ  نيست              ناله   من   ناله   مرغ   شباهنگ  نيست

     ناله  اگر  مي كنم    در غم  او چاره  نيست             غم شده  مهمان  من  يكدم و يكباره نيست

      طاق  شده   طاقتم   گريه  شده   كار   من               گريه   شده  داروي  اين دل  بيمار   من

      اين همه اندوه و غم بر دل من ساده نيست               داغ جوان روي دل قصه و افسانه نيست

      نيست  زعقل  و  خرد  اين  همه فرياد من              مظهر  مهر  و  وفا  كي  رود  ا ز ياد من

      اين  همه اشعار من حاصل خون دل است               آتش  غم  بر  جگر، دم نزدن مشكل است

       بهر عطايي  بجز  صبر و دعا راه نيست              آنكه  نصيحت  كند  از  دلش  آگاه  نيست

 

   سروده ای از فخرالدین عطایی در غم جانسوز درگذشت فرزندش"فاطمه"مادر ۳ کودک خردسال که همچون   برادرش "منصور" در عنفوان جوانی،ناباورانه ،جان به جان آفرین تسلیم کرد.

دل شکنجه می شود

                                       "دل شکنجه می شود،قلم فریاد می کشد"

           ............................................................................................................

     اي فلك  بار  دگر  با  من   نفير   غم    زدي            محفل  عيش  مرا   اي   سنگدل   بر   هم   زدي

     دست بردار  از سرم پايت بكش از  خانه ام           طاق  گشته  طاقت  و  پر   غم   شده   پيمانه ام

     دست بردار  و  برو   از  پيش  من  جاي  دگر           گور   خود  گم  كن،مكن   بر   پا   تو   بلواي  دگر

     گور  خود  گم  كن  برو  ديگر نبينم  روي  تو           چون  بود  ويرانگري  و   فتنه    جويي    خوي   تو

     اندكي  شرم  و حيا  كن  اينقدر  بلوا   مكن          هر   چه   داري   در   توان   حالا  بكن   فردا   مكن

     خوي تو ظلم و ستم و  مروت در تو   نيست         هست يقينم بيش از اين قدرت و قوت در تو نيست

    من نمي دانم از اين بلوا گري سود توچيست        خود  بگو  زين  ماجراها  اصل  و  مقصود تو چيست

    آنچه  اندر  كوفه  شد  اعمال  ننگين  تو   بود         كربلا     گر   لاله   گون   شد  از  ره  كين   تو   بود

    بر  علي(ع)و آل او شد آنهمه  ظلم  و  ستم          كربلا   ماتم   سرا    و    كوفه    شد     كانو    غم

   بر عزيزان حسين(ع)جور و  جفايت كم   نبود          سنگ  خارا  خاك  دشت  از  ظلم  تو بي  غم نبود

   بر حسين(ع)در كربلا آن ظلمها  آسان   نبود           گر   مروت   كيميا   شد   ظ لم    تو    پنهان   نبود

   آنچه شد در كربلا شرح و بيانش ساده نيست         آتشي   شد   روي   دلها   قصه   و  افسانه نيست

   گر كلامم آتشين  است آتش است روي  دلم         چون   غريق  قهر  دريا   نيست    اميد   از  ساحلم

   يك  زمان با  خود  گهي با چرخ دعوا مي كنم         قلب   آتش   خورده   را   زين   ره   مداوا   مي كنم

   لحظه اي  با خود بجنگم  لحظه اي  با  روزگار          تا   دلم    گيرد   از   ره   صبر    و    آرام     و    قرار

   در  غم  جانسوز  فرزند  شد  اسير  غم  دلم          مي زنم   زين   در   به   آن   در   بهر   رفع مشكلم

 خانه   و   كاشانه  ام   زندان   و   من   آواره ام         در بدر   هر    سو    دوان    دنبال     راه     چاره ام

   غم  به  دل  دارد  عطايي،ميزند  حرف   دلش         دست  و  پايي  مي زند  شايد  شود  كم مشكلش

 

                   (سروده فخرالدین عطایی در غم جانسوز از دست دادن فرزندش فاطمه)