خاطرات خوش 1

شرحی از خاطرات خوش و زندگانی راحت گذشته سروده فخرالدین عطایی (1)

با قلم و یاری پروردگار                    از گذشته گویم و آن روزگار

گرکند یاری خداوند مهربان                برشمارم از رسومات زمان

گویم از تافتون ، توگی و لواش                       از لباس و فرش و امرار معاش

ناز و نعمت آن زمان بسیار بود           جو و گندم برکت انبار بود

غله یک ساله در انبار بود                 وزن غله کیل یا خروار  بود

کیل میشد غله هنگام فروش               کم نمی کرد کیل خود غله فروش

احتکار غله معنایی نداشت                 این صفت در جامعه جایی نداشت

مردم دوران صداقت داشتند                با مساجد انس و الفت داشتند

اعتقاد و دین و ایمان داشتند               الفتی با صوت قرآن داشتند

از زکات و خمس کس بی غم نبود        بذل و بخشش بین مردم کم نبود

یاد باد آن دین و ایمان یاد باد              صبح اول صوت قرآن یاد باد

دشت و باغ و مزرعه آباد بود             مالکش در ناز و نعمت شاد بود

در مزارع این همه آفت نبود              این همه سمپاشی و زحمت نبود

کوچه باغها آن زمان مشهور بود         بر سر دیوارها انگور بود

توت و زردآلو کم و اندک نبود                       در فراوانی نعمت شک نبود

هندوانه خربزه بسیار بود                  زردک و شلغم خر و خروار بود

هر کشاورزی خمی پر شیره داشت       شیره خوش رنگ و طعم تیره داشت

مغز ارزن هر کسی د رخانه داشت       یک جوال بی وزن بی پیمانه داشت

کشمش و بادام گردو کم نبود              در زمستان خانه بی شلغم نبود

هر کسی چند گوسفند پروار داشت       خرجی یک ساله را انبار داشت

پر ز روغن دیگ مس یا دبه بود         ظرف آب سرد و سالم کوزه بود

ماست شیرین بود همان ماست تقار       کشمش خوب خشک می شد با شغار

نان گندم پخته می شد در تنور                        نان به روی سفره بی حد وفور

سفره ها رنگین ز تافتون و لواش         ماست خیکی و پنیر و ظرف آش

یک غذا بود آن زمان توگی پلو           پخته میشد روی دیکدان با آلو

توگی شیری که صبح آماده بود                       صبح سرما بهترین صبحانه بود

پخته می شد آبگوشت توی قلیف         یک خوراک پر انرژی و لطیف

روی سفره قرمه های شور بود           کاسه ای پر شیره انگور بود

خاطرات خوش 2

شرحی از خاطرات خوش و زندگانی راحت گذشته سروده فخرالدین عطایی (2)

فرش خانه از نمد و بود و گلیم                        یک غذای گرم بود آش و حلیم

داروی درد شکم کلپوره بود               ترشی شورا به آب غوره بود

این همه امراض و بیماری نبود          چون غذای سرد بازاری نبود

آن غذای دست مادر یاد باد                 چای قوری و سماور یاد باد

کار تامین لباس آن زمان                    زحمتی بود روی دوش بانوان

بهر تامین لباس آن روزگار                پنبه و چرخوک بود آغاز کار

جای بافت پارچه در گوکاربود                        چرخ و دوک و لکلکی در کار بود

بهر بافت پارچه بود ابزار کار                        تیغ و ماکو و گله نخ با آهار

اینچنین بود کار تامین لباس                خودکفایی وبد به این شکل اساس                                

آن زمان مردم قناعت داشتند               با نماز و روزه مردم عادت داشتند

زندگانی راحت و آسوده بود               قلب مردم شاد و لب پر خنده بود

این همه رنج و گرفتاری نبود             خوی زش مردم آزاری نبود

دلخوری و کینه ای د ردل نبود                       در سر کس فکری از باطل نبود

در مجامع صحبت باطل نبود              از نماز خود کسی غافل نبود 

چشم کس برروی نامحرم نبود                        صحبت از افسردگی و غم نبود

زیر کرسی می نشستند مرد و زن        با لبی پرخنده می گفتند سخن

دور کرسی می نشستند ایل و آل          شاد و خندون از گرانی بی خیال

یک نفر بد گنج یا بدخور نبود             لفچ پرباد و کسی اخمو نبود

خانه روشن با چراغ تور و بد             سور و سات اهل خانه جور بود

واقعا شادی مردم کم نبود                  کس گرفتار غم و ماتم نبود

پفک و آدامس رنگارنگ نبود             توی خانه سی دی و آهنگ نبود

یاد باد آن شادمانی ، یاد باد                 شور و حال آنچنانی یاد باد

آن زمان با کشک می گفتند قروت        یا به قیسی گفته می شد کشته توت

حاصل خشک لبو پختیک بود             ظرف محکم بهر شیره خیک بود

کفش کهنه پای مردم لاخه بود             وصله کفش و لباس هم پنبه بود

نخ که در هم ریخت می گفتند سلوت     با سبد هم گفته می شد سفته قوت

با سبیل آنگاه می گفتند بروت             حرف یاوه گفته می شد پر و پوت

چشم و همچشمی بدین شدت نبود         این همه مد این همه بدعت نبود

خاطرات خوش3

شرحی از خاطرات خوش و زندگانی راحت گذشته سروده فخرالدین عطایی (3)

کفش و شلوار اروپایی نبود                یک جوان ولگرد و هرجایی نبود

زلف دختر و پسر یکسان نبود                        صحبت از آرایش مردان نبود

ریش مرد مانند ریش بز نبود              روی چانه چوله مو پز نبود

شب نشینی های جور واجور نبود        نقل مجلس منقل و بافور نبود

بین مرد و زن به خانه جنگ نبود        چون دکور و مبل رنگارنگ نبود

مشکل مردم لباس شیک نبود              این همه شلوار تنگ و فیک نبود

زندگی صاف و راحت یاد باد             بی خیال از مد و بدعت یاد باد

ازدواج آن زمان مشکل نبود               خواسته های آتل و باطل نبود

عاشقی اینترنتی معنا نداشت               ازدواج امروز هی فردا نداشت

مهر زنها اینقدر سنگین نبود               شرط اول خانه و ماشین نبود

این همه تقلید نادانی نبود                   باغ تالار جای میهمانی نبود

ازدواج آن زمانه ساده بود                  اولش فامیل و بعد همساده بود

واقعا تقلید اجباری نبود                     خرج تالار بارسرباری نبود

دنگ وفنگ و این همه زحمت نداشت   بر سرداماد کس منت نداشت

ازدواج با صداقت یاد باد                   بی خیال از مد و بدعت یاد باد

از کرم و رحمت پروردگار                می گذشت با شادمانی روزگار

بس که ما کفران نعمت کرده ایم           ترک مسجد و عبادت کرده ایم

از مساجد چون که روگردان شدیم        بی نصیب از رحمت یزدان شدیم

در عبادتهای ما غفلت شده                 جای نعمت سهم ماذلت شده

از صداقت و صفا آثار نیست              زین سبب لطف خداوند یار نیست

لطف یزدان از سر ما کم شده              جای شادی قسمت ما غم شده

کم توجه گشته اند مردم به دین                        لطف یزدان کم شده روی زمین

برکت و رحمت شده کم این زمان         کم شده بر دشت و باغ آب روان

قطع آب و باغها نابود شد                  جای میوه حاصل آن دود شد

یاد باد شیرینی آن روزگار                 یاد باد آن رحمت پروردگار

ای عطایی لب فروبند از سخن                        خسته گشتند زین مطالب مرد و زن

لب فروبند بیش ازاین صحبت مکن      آنچه گفتی خود از آن غفلت مکن

اندیشه ام!

 

اندیشه ام!

بر مزار اندیشه های پاکم

تمامی عقیده هایم

با سکوت خواهند گریست

ولب هایم رابه لبه های تیزدندان هایم خواهم سپرد

و دست غم را از سینه خود  بیرون  نخواهم  کشید

وتیغه تیزتنهایی را

با  دستانی  لرزان

آرام آرام خواهم فشورد

چرا که من

 عقیده ام اندیشه ام بود

و اندیشه ام  عقیده ام

ودر آن دور دست ها

شاید قدری آن طرف تر کنار ما

در آن سوی دریا ها

                 رود ها

دشت ها

شمعی افروخته خواهد شد

در پی پنجره ای از رویا

وبرقی ناب

بر چشمان آبی دخترکی سپید گونه زرد موی

نقش خواهد بست

و اکنون انگار

قدری آن طرف تر کنار ما

پسرکی سبز گونه مشکی موی چشم سیاه

درانزوائی طولانی

با  دستانی  لرزان

با دلی پرازالتهاب

سوسوی ستاره ای را رسد می کند از دور دستها

ومن عقیده ام این است

عشق بزرگترین سکوت

وسکوت بزرگترین عشق است

عشقی که از دل لحظه ی اتفاق بر میخیزد

واندیشه ام نیز این چنین است

که عشق آمدنی است.

                                                                    بهرام خزائی بهار 90

 

طعم جدایی

 

 .دلم  طعم  جدایی  را چشید

راست می گویم

دلم ازعشق هم چیزی ندید

غم دلم را  می گرفت  می فشرد

 چشم من آن عاشقی هایت چه شد

روح من در این شب تاریک سرد

می گریزد از تن  رنجور مند

بعد از او ایام با شادی نبود

با زخواندم عشق را چیزی نبود

ساد ه بودم سادگی یم را ندید

با نگاهی سرد آتش بر دل من می کشید

من دلم یازیچه شد ای عاشقان

من دلم درزیرکوهی ازغم اوشد نهان

من شدم ناکام بر لوحی  چنین

آخر  این   عاشقی ها را ببین

هرکه آمد با  نگاهی  پر زمعنی گفت رفت

عاشقی یت راچه شدای عاشق لیلی پرست

سر  به  زیر  افکندم  با  آهی  آرام  سخت

طعم ناب زهرطعنه راچشیدم هرچه هست

بار دیگر در پس  این  کوچه های  انتظار

خاک کردم قلب خود  را  تا  نباشد  افتخار

بهرام خزایی -بهار 90

 

ادیان اسمانی

                                          ادیان اسمانی هرگز ز هم جدا نیست

دیوانه یا کشیشی عقل از سرش به در شد            این ابله نگون بخت یکباره کور و کر شد

ناگاه زوزه سرداد دیوانه  چون سگ   هار                 شد حمله ور به قران آن ملحد خطاکار

از درد چون سگ هار کرد زیر و رو زبانش                 بوی لجن بر آمد از حلق و از دهانش

دیوانه ای نگون بخت غافل زدین و ایمان                     توهین کرد به قران بهر رضای شیطان

همجنس گرای بد کیش شهوت پرست نادان             گویا که خورده آتش بر جان او زقران      

این مفسد  کلیسا  عقلی  به  سر  ندارد                    او  جز شکم پرستی فکر یدگر ندارد       

از مکتب  مسیحا  او  دانشی  ندارد                    غیر از شکم و شهوت او بینشی ندارد     

نامش  بود  کشیش و از دین خبر ندارد              عقل و شعور در سر ،بهتر ز خر   ندارد           

شیطان  پرست  کافر  درکی  زدین  ندارد                 حرفی برای گفتن او به از این ندار د           

بر ما  نزول  قران جز  رحمت خدا  نیست              بی حرمتی به قران هرگز خدا رضا نیست          

بر مکتب  الهی بی حرمتی روا نیست               ادیان اسمانی هرگز ز هم جدا نیست           

قران به فضل و دانش دریای بیکران است          از مکتب الهی خود بهترین نشان است

در جابجای قران نام پیامبران است                 از جمله محارب محفوظ و در امان است

این مردک سیه دل همجنس گرای بیمار          نامی برای او نیست الحق به از  سگ هار

زین زوزه های بیجا مزدی نشد نصیبش         خشم همه بر اانگیخت زین حرکت عجیبش

خشم همه بر انگیخت این مفت خور کلیسا            توهین او به قران،بود و به دین عیسی 

بر کافر و محارب خشم خدا نهان نیست                  جایی برای کافر به از زباله دان نیست

از جانب خداوند بر ما چنین پیام است                 بی حرمتی به ادیان با هر زبان حرام است

بس کن دگر عطایی کوته نما سخن را                با شعر خود نمودی خشنود مرد و زن را     

                                                                 سراینده :فخرالدین عطایی

نبرد با روزگار

     نبرد با روزگار

خانه ی   امید   مرا   چرخ    فلک    خراب   کرد          با همه صبر و حوصله در این عمل شتاب  کرد

سرا  و  خانه ی  دلم  بی   در   و   دروازه  نبود          خرابی   و   ظلم   فلک   ز  روی   اندازه   نبود

خانه ی  ویرانه ی   دل   مرمتش   ساده   نبود          رنج  و  ستم  کشیدنم حدیث  و  افسانه  نبود

از  ره  بیداد  فلک  ز  بیخ  و  بن   خراب    شد          زین همه بیداد و ستم  دلم  ز  غم  کباب   شد

شکست دلم به سنگدلی سنگ جفای روزگار          آنچه که  شد  نصیب  من بود  به  دور  از  انتظار 

فلک دلم  زغم شکست و شرمی  از خدا نکرد          دلم  شکست بی  گناه  از  این سبب صدا نکرد

به  درگه  خدا  بود   دعای  صبح  و   شام  من          بار دگر  به  لطف  او  جهان  شود  به   کام من

اگر   که   نور   ایزدی   چراغ   راه   من   شود           سفیدتر  از  سپیده  دم   شام  سیاه من شود

لطف  خدا  اگر  دمی  شامل  حال  من   شود          به  لحظه ای  زدل  برون رنج  و  ملال  من شود

بار   دگر  بسازم این خانه ی ویران   شده   را          نفس  دهم  به  لطف حق پیکر بی جان شده را

به نور عشق بسازم این دل زغم شکسته را           باز  به   حرکت  آورم  ناو  به   گل    نشسته  را

بار   دگر   بسازمش   اگر   فلک    امان  دهد           توکلم  به  او  بود   انکه  به   مرده    جان   دهد

بنا  کنم  بسازمش   به   رحمت  و   کرامتش          به  میل  و  جان  و  دل خرم تمام رنج و زحمتش

آب  ز  سر  گذشته را بیم ز موج و باد  نیست          فلک    زمن   حذر   نما   تحملم   زیاد    نیست

فلک  مباش  شادمان  از  اینکه ناتوان  شدم           از این بترس که من زغم عبوس و بد زبان شدم

نزن  ز روی  سنگدلی  آتش  غم به جان من           دگر   نمانده   طاقتم   حذر  کن   از    زبان   من

بترس  و  شادمان  نباش  ز  درد   بی نوائیم          حذر  کن  از  زبان  من  که  من   هنوز   عطائیم

 "سراینده :دایی عزیزم فخرالدین عطایی ؛ که پس از ازدست دادن فرزند و داماد عزیزش که هر دو در عنفوان جوانی و ناباورانه دار فانی را وداع گفتند یکی دیگر از فرزندان خود "فاطمه "- مادر سه فرزند خردسال - را نیز در بهار جوانی و ناباورانه از دست داد"

"روحشان شاد"

سخن عشق

 

    گفتم سخن از عشق نگویم که هنر نیست           زین  قصه  به  جز  سوز  دل  و خون جگر نیست

    گفتم    که   ره  عقل و   خرد  پیشه  نمایم           از    این    سخن    فتنه گر ،   اندیشه   نمایم

    گفتم  که کنم  توبه  و  صد  نقشه  کشیدم           دیدم   که    نشد    زحمت    بیهوده   کشیدم

    گفتم   نفس  عشق  بگیرم   نفسم   رفت          کردم   هوسی  مشکل  و  از  سر هوسم رفت

    گفتم    دگر  از عاشقی  و   عشق     نگویم          افسوس        نشد ،آه     برآمد     ز     گلویم

    لب بستم و یک شب سخن از عشق نگفتم           کوهی  به  دلم  از   غم   و   تا   صبح  نخفتم

    گفتم   پدر    عشق   بسوزد ،پدرم   سوخت         یک شب سخن از عشق نگفتم جگرم سوخت

    آخر  سخن  عشق  مقدس  و  شریف  است         داروی  دل   عاشق   و    بسیار   ظریف   است

     جز عشق هوا و هوسی در  دل  من  نیست         عیب  از  دل  و هم دیده بود،مشکل من نیست

     یک  جمله  بجز  عشق  نباشد  سخن   من          زین  جمله  شیرین،  شده  شیرین  سخن من

    کردم  چه  بسا  توبه  ولی  توبه     شکستم           دیوانه   شده   دل   و   عنان   رفته   ز  دستم

   از   عشق   عطایی   نزند  حرف ، محال  است          آثار  جنون   است  نه  از  عقل  و  کمال  است

                                                                    سروده فخرالدین عطایی (2/4/1387)

داغ عزیز

 

      

         داغ    عزیز  رفته ام،  برده    زدل    قرار  من           گواه  ماجرا  بود  دیده  اشک   بار   من

         آتش  غم  به  روی  دل  می گذر د روز  و شبم            گریه  شده  زحد فزون خنده پریده از لبم

         خنده   پریده  از  لب  و  رفته  توان   و   طاقتم            قلم   برای  شرح   آن   نمی کند   اطاعتم

        روز و  شبم  یکی  شده  خواب  پریده   از سرم          غم  شده  ابر  تیره  و  سایه فکنده بر سرم

       چشم زدم  فقط  به  هم  رفت  عزیز  من  زدست         سنگ جفا به راحتی کاسه صبر من شکست

      باد   سیاه   غم   وزید   رو  ز و   شبم   سیاه شد          چشم زدم  فقط   به   هم  زندگیم   تباه   شد

      حمله   نمود   از  جفا   باد  خزان  به   باغ   من          شرم حیا نکرد و رفت خنده کنان به داغ من

       غم  شده  همنشین  دل  دمی  به   در    نمی شود          آتش   دل   شده  ولی  کسی خبر  نمی شود

        یاد    عزیز      رفته ام      آتش    محفلم    شده          دیدن   جای  خالیش   نیشتر    دلم    شده

       خوردن   خون  دل  شده    گذشت   روزگار  من        جواب  غم  نمی دهد  دیده  اشک   بار  من

       عیش و نشاط و خواب خوش از سر من بدر شده         داغ و فراق بهر من مشکل و درد سر شده

       داغ  و  فراق   دخترم    مرا    رها      نمی کند          زخم   جفا  به  روی  دل  گریه دوا نمی کند

       ناله   صبح  و  شام  من   اینهمه   آه    و زاریم          هر  چه  کنم  نمی شود    مانع    بی قراریم

       زین  همه  بی  قراری و ناله صبح  و  شام من          عیش  و  نشاط  زندگی  تلخ شده  به  کام من

       خسته  و ناتوان  شدم  ز  روزگار  و   بازیش          دلم   دگر   نمی خورد   فریب   حقه    بازیش

       ز  روزگار  بی وفا  امید   عیش و نوش نیست           بستن دل به بی وفا نشان عقل و هوش نیست

       عطایی   از غم  جهان  ضعیف  و   ناتوان شده          عقل پریده از سرش ذاکر و نوحه خوان شده

 

                                                                                        سراینده : فخرالدین عطایی

 

باد خزان

      باد  خزان  حمله كرد بر  چمن  و  باغ  من              بار  دگر  تازه  شد  از  ستمش  داغ  من

      بر   چمن  و  باغ  من  باد خزان حمله كرد              چيد زشاخه گلي ،رفت و به من خنده كرد

      از  ستم  روزگار   رفت   عزيزم   زدست             داغ  دلم  تازه  شد  كاسه  صبرم شكست

     رفت  عزيزم   ز دست  شد دلم از غم كباب              خانه  اميد  من   بار   دگر  شد   خراب

      سوختم    و    ساختم    خانه    ويرانه   را               شاد  نمودم  دل  خويش  و   بيگانه  را

     خانه     اميد   من  زحمت   بسيا ر  داشت                بهر من  ناتوان  رنج و غم و كار داشت

     ناله اگر مي كنم  اين دل  من  سنگ  نيست              ناله   من   ناله   مرغ   شباهنگ  نيست

     ناله  اگر  مي كنم    در غم  او چاره  نيست             غم شده  مهمان  من  يكدم و يكباره نيست

      طاق  شده   طاقتم   گريه  شده   كار   من               گريه   شده  داروي  اين دل  بيمار   من

      اين همه اندوه و غم بر دل من ساده نيست               داغ جوان روي دل قصه و افسانه نيست

      نيست  زعقل  و  خرد  اين  همه فرياد من              مظهر  مهر  و  وفا  كي  رود  ا ز ياد من

      اين  همه اشعار من حاصل خون دل است               آتش  غم  بر  جگر، دم نزدن مشكل است

       بهر عطايي  بجز  صبر و دعا راه نيست              آنكه  نصيحت  كند  از  دلش  آگاه  نيست

 

   سروده ای از فخرالدین عطایی در غم جانسوز درگذشت فرزندش"فاطمه"مادر ۳ کودک خردسال که همچون   برادرش "منصور" در عنفوان جوانی،ناباورانه ،جان به جان آفرین تسلیم کرد.

دل شکنجه می شود

                                       "دل شکنجه می شود،قلم فریاد می کشد"

           ............................................................................................................

     اي فلك  بار  دگر  با  من   نفير   غم    زدي            محفل  عيش  مرا   اي   سنگدل   بر   هم   زدي

     دست بردار  از سرم پايت بكش از  خانه ام           طاق  گشته  طاقت  و  پر   غم   شده   پيمانه ام

     دست بردار  و  برو   از  پيش  من  جاي  دگر           گور   خود  گم  كن،مكن   بر   پا   تو   بلواي  دگر

     گور  خود  گم  كن  برو  ديگر نبينم  روي  تو           چون  بود  ويرانگري  و   فتنه    جويي    خوي   تو

     اندكي  شرم  و حيا  كن  اينقدر  بلوا   مكن          هر   چه   داري   در   توان   حالا  بكن   فردا   مكن

     خوي تو ظلم و ستم و  مروت در تو   نيست         هست يقينم بيش از اين قدرت و قوت در تو نيست

    من نمي دانم از اين بلوا گري سود توچيست        خود  بگو  زين  ماجراها  اصل  و  مقصود تو چيست

    آنچه  اندر  كوفه  شد  اعمال  ننگين  تو   بود         كربلا     گر   لاله   گون   شد  از  ره  كين   تو   بود

    بر  علي(ع)و آل او شد آنهمه  ظلم  و  ستم          كربلا   ماتم   سرا    و    كوفه    شد     كانو    غم

   بر عزيزان حسين(ع)جور و  جفايت كم   نبود          سنگ  خارا  خاك  دشت  از  ظلم  تو بي  غم نبود

   بر حسين(ع)در كربلا آن ظلمها  آسان   نبود           گر   مروت   كيميا   شد   ظ لم    تو    پنهان   نبود

   آنچه شد در كربلا شرح و بيانش ساده نيست         آتشي   شد   روي   دلها   قصه   و  افسانه نيست

   گر كلامم آتشين  است آتش است روي  دلم         چون   غريق  قهر  دريا   نيست    اميد   از  ساحلم

   يك  زمان با  خود  گهي با چرخ دعوا مي كنم         قلب   آتش   خورده   را   زين   ره   مداوا   مي كنم

   لحظه اي  با خود بجنگم  لحظه اي  با  روزگار          تا   دلم    گيرد   از   ره   صبر    و    آرام     و    قرار

   در  غم  جانسوز  فرزند  شد  اسير  غم  دلم          مي زنم   زين   در   به   آن   در   بهر   رفع مشكلم

 خانه   و   كاشانه  ام   زندان   و   من   آواره ام         در بدر   هر    سو    دوان    دنبال     راه     چاره ام

   غم  به  دل  دارد  عطايي،ميزند  حرف   دلش         دست  و  پايي  مي زند  شايد  شود  كم مشكلش

 

                   (سروده فخرالدین عطایی در غم جانسوز از دست دادن فرزندش فاطمه)

حجاب

                                  علم و حجاب ،برکت خون شهیدان

بدان  خواهر  چون  گل ، عزیز   و   تاج  سرم             همیشه پیش تو هستم چو غایب از نظرم

نشان  حرمت  خونم  فقط  حجاب  تو  است            مبر  زیاد تو  آن  را  که  این صواب تو   است

مبر  زیاد  تو  خونی  که  برکت   وطن  است             منه  تو  پای به آن گل که زینت چمن است

هوای  نفس   به   در کن   زسر   عزیز  دلم              به  چشم  آدم  ناپاک  و  کج  مکن  خجلم

سلامت دو جهان بسته  بر سلامت  توست             میان  دانش  و  تقوا   ره   سعادت  توست

بنای  علم  چو  خواهی  اول  ز قرا ن است              هنر  و  علم  خود  آثار  دین  و  ایمان است

ره  سعادت  و  عزت  قلم   و   دفتر  توست              برای  حفظ  وجودت  حجاب  سنگر  توست

مبر حجاب خود  از یاد و  ز  آن  نشو   غافل              مشو   مرید   شیاطین   مرو    ره      باطل

کمال و  دانش تو  خواهر  افتخار من  است               حجاب و دانش و  دین تو  انتظار من  است

به فضل و  دانش و  تقوا مثال  فاطمه  باش               مثال   زینب   کبری  به  روز   حادثه   باش

میان جنگل و بیشه به هوش باش و  زرنگ              بپوش چهره ی خود از شغال و گرگ و پلنگ

به  پاس  خدمت  خونم  مشو  زخود  غافل               مخور   فریب    اجانب    و    مردم    جاهل

برای  زن  صفتی  بهتر  از   نجابت   نیست              مقام  و  ارزش  زن  با طلا  و  زینت  نیست

مقام و ارزش زن هست به علم و سیرت او              نه  با  طلا  و  جواهر  و   نه   به   صورت  او

نشان   راه   بزرگی  بود  به  علم   و  کمال              میسر  است از ین  ره  مقام  و جاه و جلال

هر  آنکه  علم  ندارد  و  عاری از هنر  است             همیشه  حرکت  او  بی  ثمر  و پر ضرر است

هر  آنچه  گفت  عطائی  زلطف یزدان است              نصیحت  است  و  حرف دل  شهیدان  است

 

                                                            سراینده: روستای استاد؛ فخرالدین عطائی

      

رشوه گیری

                                                    رشوه گیری

رشوه گیری سهل و آسان است نپرس                 جاده   آسفالت   و   اتوبان  است نپرس

احتکار   و     رشوه      فن     اختلاس                  می رود    بالا      به      پارو   اسکناس

اختلاس و رشوه نوعی  سرقت  است                   واقعا   در   جامعه    یک   بدعت   است

محتسب  یا   گزمه   در   بازار  نیست                   راه   اتوبان   مانعی   در   کار    نیست

یک  گروه   آسوده   خاطر   بی   خیال                    یک  زمان   با   توبره   گاهی  با  جوال

هر چه می خواهند  چپاول   می کنند                    وقت  مشکل  کیسه  را  شل می کنند

ظلم    واضح    و     فراوان   می کنند                   صحبت  از  اسلام   و  ا یمان   می کنند

پول   آنها  از  هنر    یا   کار     نیست                   رنج  و  زحمت  مشکلی  در  کار نیست

در   حقیقت خون مردم خوردن  است                   چون  مرض داروی آن  هم  مردن  است

می خورند خون تا نفس دارند به جان                   خون    نگو    راحت    بگو     آب    روان

حق     مردم    را    چپاول   می کنند                   این عمل   راحت   و   با  رول  می کنند

کار   خود  راحت  و   آسان    کرده اند                   جاده       تنگش      اتوبان      کرده اند

گرچه    امری   ناپسند   و   نابجاست                   کس نمی پرسد که این پول از کجاست

این   فقط   حرف   دل  همسایه است                  از کجا  این  پول  و  این  سرمایه    است

این  همه  پول  از   کجا   آورده   است                  گنج    دیده   یا   که   باد  آ  ورده   است

راست  گویم  این  همان  سرقت  بود                  هر   چه   هست   خون   دل   ملت  بود

ای   عطایی    گفتی   و   دیگر   مگو                   بشنو  و  باور  نکن  این  های   و   هوی

لب     فروبند   و   بکن     صرف    نظر                   باقی اش   بگذار      تا     وقت       دگر

 

                                   سراینده: روستای استاد؛ فخرالدین عطائی  ۱۴/۹/۱۳۸۵

عشق پیری

عشق   پیری

عشق   پیری  گر بجنبد  شاعری  گل می کند               آدم  با   هوش  را  پر حرف  و هم  خل  می کند

پیر اگر عاشق شود چون طفل نادان  می شود              عقل  او   ضایع  و  گفتارش    فراوان  می شود

بی خبر     از  حال  خود   فکر  جوانی   می کند             گاه  و   بی   گاه   ادعای    قهرمانی    می کند

همچو   شخص تشنه لب دلخوش زدیدار سراب             پنبه  دانه خوردن  و  همچون  شتر  هنگام خواب

پیری  و  دلدادگی  رسوایی  و  خون   دل است               پند دوست و طعنه دشمن بر او بی حاصل است

عشق  پیری  حاصل  آن  نیست  غیر درد و رنج               فی  المثل  کوبیدن  پتک  است  بر  فولاد  سرد

پای   لرزان   عقل   ضایع   با  سر و  موی  کچل             گه  به  گه   آواز  خوانی  چون خروس  بی  محل

می نماید   صحبت   پرت   و   پلا   از  حد  فزون             بی   جهت  بی  محتوا   بی  وقفه  تا  حد جنون

یک زمانه  مرثیه گو  گاهی غزل خوان می شود             لحظه ای  خوشحال و خندان گاه گریان می شود

پیری و عاشق شدن اتش به جان افتادن  است             دارو  و درمان آن  هم  عاقبت  جان   دادن  است

دل  سپردن ساده  اما دل  بریدن ساده نیست               سوختن  در  عشق  دلبر  قصه و  افسانه نیست

عشق  پیری  باعث  رسوایی و  بدبختی است               باعث رنج و  عذاب  و  مشکلات و سختی است

راست   گویم   عاشقی  امید  و  نور  دل   بود               گر نباشد  برکت  عشق   زندگی  مشکل  است

جمله ای  زیبا  بود   دلکش  و   افسونگر  است             بگذرم   از   پیر   و   برنا   لطف   حی  داور  است

شعر می گوید عطائی عاشق و دلبسته است               شعر خوب و پنبه دانه زین  گروه  و  دسته  است

 

 

                                     سراینده : روستای استاد- فخرالدین عطائی        6/9/1385

شدم عاشق....

 

شدم عاشق و تبه شد همه عمر و  روزگارم              همه شب به یاد مجنون و  به  فکر  شهریارم

همه شب به کنج خانه نگهم به در نشستم             چه بسا که شب سحر شد در خانه را نبستم

در  خانه  را   نبستم   به   امید  روی  ماهت            زجهان  و  جان  گذشتم  به  امید  یک  نگاهت

شده   آتش   دل   من   نگه   شرر   فشانت             به  خدا  که  ترس  دارم  رسد آتشم به جانت

همه روز  در  خیال  و  همه  شب  در آرزویت            گهی از  جمال  گفتم  و  گهی  زخلق  و خویت

به   امید  دیدن  تو  به   خدا  شبی   نخفتم            چه   بسا  به  یاد   رویت  غزل  و  ترانه   گفتم

غزل  و  ترانه  از  عشق  تو   بیشما ر گفتم             گهی  از  خزان  و  گاهی   زگل  و   بهار  گفتم

سخن  و   ترانه هایم   به   دلت   اثر   ندارد            به   دلم  زدی   تو   آتش  و  کسی  خبر  ندارد

شده ام  اسیر  دامت  تو  به من نظر  نداری            زدل    اسیر    دامت    به    خدا    خبر   نداری

دمی  از سر محبت  تو   به من  نظر  نکردی           زفغان   و   آه   و   سوز   دل  من  حذر   نکردی

همه  شب  طلب  نمایم  زخدا  سلامت  تو             که  غلام  حلقه در  گوش و شوم  به خدمت تو

شده خون دل  عطایی و  بود همین دعایش            به   دلت    اثر    نماید   غزل    و    ترانه هایش

 

                                                            سراینده :فخرالدین عطائی 19/8/85