دل شکنجه می شود
"دل شکنجه می شود،قلم فریاد می کشد"
............................................................................................................
اي فلك بار دگر با من نفير غم زدي محفل عيش مرا اي سنگدل بر هم زدي
دست بردار از سرم پايت بكش از خانه ام طاق گشته طاقت و پر غم شده پيمانه ام
دست بردار و برو از پيش من جاي دگر گور خود گم كن،مكن بر پا تو بلواي دگر
گور خود گم كن برو ديگر نبينم روي تو چون بود ويرانگري و فتنه جويي خوي تو
اندكي شرم و حيا كن اينقدر بلوا مكن هر چه داري در توان حالا بكن فردا مكن
خوي تو ظلم و ستم و مروت در تو نيست هست يقينم بيش از اين قدرت و قوت در تو نيست
من نمي دانم از اين بلوا گري سود توچيست خود بگو زين ماجراها اصل و مقصود تو چيست
آنچه اندر كوفه شد اعمال ننگين تو بود كربلا گر لاله گون شد از ره كين تو بود
بر علي(ع)و آل او شد آنهمه ظلم و ستم كربلا ماتم سرا و كوفه شد كانو غم
بر عزيزان حسين(ع)جور و جفايت كم نبود سنگ خارا خاك دشت از ظلم تو بي غم نبود
بر حسين(ع)در كربلا آن ظلمها آسان نبود گر مروت كيميا شد ظ لم تو پنهان نبود
آنچه شد در كربلا شرح و بيانش ساده نيست آتشي شد روي دلها قصه و افسانه نيست
گر كلامم آتشين است آتش است روي دلم چون غريق قهر دريا نيست اميد از ساحلم
يك زمان با خود گهي با چرخ دعوا مي كنم قلب آتش خورده را زين ره مداوا مي كنم
لحظه اي با خود بجنگم لحظه اي با روزگار تا دلم گيرد از ره صبر و آرام و قرار
در غم جانسوز فرزند شد اسير غم دلم مي زنم زين در به آن در بهر رفع مشكلم
خانه و كاشانه ام زندان و من آواره ام در بدر هر سو دوان دنبال راه چاره ام
غم به دل دارد عطايي،ميزند حرف دلش دست و پايي مي زند شايد شود كم مشكلش
(سروده فخرالدین عطایی در غم جانسوز از دست دادن فرزندش فاطمه)
