عشق پیری

عشق   پیری

عشق   پیری  گر بجنبد  شاعری  گل می کند               آدم  با   هوش  را  پر حرف  و هم  خل  می کند

پیر اگر عاشق شود چون طفل نادان  می شود              عقل  او   ضایع  و  گفتارش    فراوان  می شود

بی خبر     از  حال  خود   فکر  جوانی   می کند             گاه  و   بی   گاه   ادعای    قهرمانی    می کند

همچو   شخص تشنه لب دلخوش زدیدار سراب             پنبه  دانه خوردن  و  همچون  شتر  هنگام خواب

پیری  و  دلدادگی  رسوایی  و  خون   دل است               پند دوست و طعنه دشمن بر او بی حاصل است

عشق  پیری  حاصل  آن  نیست  غیر درد و رنج               فی  المثل  کوبیدن  پتک  است  بر  فولاد  سرد

پای   لرزان   عقل   ضایع   با  سر و  موی  کچل             گه  به  گه   آواز  خوانی  چون خروس  بی  محل

می نماید   صحبت   پرت   و   پلا   از  حد  فزون             بی   جهت  بی  محتوا   بی  وقفه  تا  حد جنون

یک زمانه  مرثیه گو  گاهی غزل خوان می شود             لحظه ای  خوشحال و خندان گاه گریان می شود

پیری و عاشق شدن اتش به جان افتادن  است             دارو  و درمان آن  هم  عاقبت  جان   دادن  است

دل  سپردن ساده  اما دل  بریدن ساده نیست               سوختن  در  عشق  دلبر  قصه و  افسانه نیست

عشق  پیری  باعث  رسوایی و  بدبختی است               باعث رنج و  عذاب  و  مشکلات و سختی است

راست   گویم   عاشقی  امید  و  نور  دل   بود               گر نباشد  برکت  عشق   زندگی  مشکل  است

جمله ای  زیبا  بود   دلکش  و   افسونگر  است             بگذرم   از   پیر   و   برنا   لطف   حی  داور  است

شعر می گوید عطائی عاشق و دلبسته است               شعر خوب و پنبه دانه زین  گروه  و  دسته  است

 

 

                                     سراینده : روستای استاد- فخرالدین عطائی        6/9/1385

شدم عاشق....

 

شدم عاشق و تبه شد همه عمر و  روزگارم              همه شب به یاد مجنون و  به  فکر  شهریارم

همه شب به کنج خانه نگهم به در نشستم             چه بسا که شب سحر شد در خانه را نبستم

در  خانه  را   نبستم   به   امید  روی  ماهت            زجهان  و  جان  گذشتم  به  امید  یک  نگاهت

شده   آتش   دل   من   نگه   شرر   فشانت             به  خدا  که  ترس  دارم  رسد آتشم به جانت

همه روز  در  خیال  و  همه  شب  در آرزویت            گهی از  جمال  گفتم  و  گهی  زخلق  و خویت

به   امید  دیدن  تو  به   خدا  شبی   نخفتم            چه   بسا  به  یاد   رویت  غزل  و  ترانه   گفتم

غزل  و  ترانه  از  عشق  تو   بیشما ر گفتم             گهی  از  خزان  و  گاهی   زگل  و   بهار  گفتم

سخن  و   ترانه هایم   به   دلت   اثر   ندارد            به   دلم  زدی   تو   آتش  و  کسی  خبر  ندارد

شده ام  اسیر  دامت  تو  به من نظر  نداری            زدل    اسیر    دامت    به    خدا    خبر   نداری

دمی  از سر محبت  تو   به من  نظر  نکردی           زفغان   و   آه   و   سوز   دل  من  حذر   نکردی

همه  شب  طلب  نمایم  زخدا  سلامت  تو             که  غلام  حلقه در  گوش و شوم  به خدمت تو

شده خون دل  عطایی و  بود همین دعایش            به   دلت    اثر    نماید   غزل    و    ترانه هایش

 

                                                            سراینده :فخرالدین عطائی 19/8/85

 

ای صنم

می کشد ای صنم مرا خنده دلربای تو

 

می کشد  ای  صنم  مرا   خنده    دلربای    تو               می روی   و   نگاه   من   می دود  از  قفای   تو

می روی  از  برم  نگه به  پشت سر  نمی کنی              به  این  گدای  کوی  خود  چرا  نظر    نمی کنی

دلم شده  اسیر  عشق  فقط به  یک   نگاه  تو               دو صد   بهانه  می کند  تا  کشدم  به  راه    تو

بیا  به من  عیان نما  چهره  همچو   ماه    خود               به   خاطر   خدا   نک  زمن  نهان   نگاه     خود

لحظه به لحظه روز و شب می کشم انتظار تو                کرده  مرا   اسیر   خود   آن   ادب    و    وقار   تو

شده   اسیر   دام   تو  این  دل  بی  قرار   من                ترحمی  نما   به   من   ستم   مکن   نگار   من

میان  سینه   می تپد   دلم   د ر  آرزوی      تو                 به سادگی و بی هدف می کشدم به سوی تو

حسرت  دیدن  رخت چه  سان  زدل  برون کنم                دل  زتو   بر   گرفته   و   بر  چه  گلی  نظر  کنم

یاد  تو از  خیال  من  دمی  به  در    نمی شود                جای   گرفته   در   دلم   جای   دگر  نمی شود

بخاطر   رضای  حق   بیا  به  من  ستم    مکن                به  اخم  و  تخم  چهره ات مرا  اسیر  غم  مکن

بیا   زمن  نهان  مکن  نگاه  همچو    ماه   خود                کرم  کن  و  نظر  نما  دمی  به  خاک  راه   خود

بدان  اگر  که  جان  دهد  عطائی  از  جفای تو                به   آخرین  دم  و   نفس  کند  دعا    برای    تو

 

                                               سراینده : روستای استاد- فخرالدین عطائ    16/12/1384